Mümkünmüş gibi gösteriyor

yarattığım tanrısallığı keşfetmeyi

yüreğimin derinliklerinde en heyecanlı çizgileri çizmeyi

 tepeden tırnağa 

sevinçten acıya 

çığlıktan çığlığa 

yarattıklarımdan bir tanesi yalnız yaşıyormuşçasına 

ve insanlar bu kıvrımları doldururcasına yavaştan 

boşlukta 

meyillisiyiz perperişan varlıklara 

oysa bir merhaba bedeldir bin yıla

bitmenin, yeniden doğuşun tükenmişliği içinde

 en çokta yaşarken yapıyoruz ya 

gözlerimiz mi? Tavana dikili duruyorlar 

sonra döndürüyorlar bakışlarını 

yüzümüzdeki çizgileri izliyorlar

 pencere önünde 

bilmeden aralık tutuyoruz sakladıklarımızı 

asılıp kalıyoruz, seven seviyor 

görenler umursamıyor halimizi 

ama bizler de yaşıyor gibi değiliz hani 

gelip geçiciyiz hayat için 

cansızlığa karışan çocuk sesleri değil de

 mendilin arasına sıkılmış iç bunaltıcı kokular değil de

 ayıpladığımız evren ve kainat için 

ölüyüz hepimiz

Reklamlar

Bir Cevap Yazın