Bir uçurum kenarından kurtuluşun simgesiydi

Bakışların, dalgalanıyordu

Yıkılmış gönül topraklarımda

Bazen dört nala koşuyordu

Bazen de durup selam veriyordu

Yüzüne dahi bakamadığımız sterliçyalar

Yarım kalmış senfoniydi kızışmalar

Sonra art arda devam eden kahkahalar

Biz kömür karasıydık…

Bir Cevap Yazın