Kirpiklerim,
mahpus, ürkek,kirli kuşların, kanatları gibi çırpınır,
göğe, yıkanmış, arınmış kuşları, salar,
her kirpik öpüşü , özgürleşen kanatlar,
belki bağından kopan,
kökler,
maviye, mavi bir çırpınış bırakır,
ya da ben çırpınırımda gökte, kanat,
ben da kirpik,
çırpınır çırpınır,
durur,
belki de dünya,
durur…
Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın