Ölmenin tarifi

ancak bu kadar güzel edilebilirdi

hayatını cehenneme çeviren gidişler ve bitişler

şiirin en güzel mısrası oluverebilirdi.

puronun dumanı tütmeyecekti

prangalar artık eskimeyecekti

yüzündeki çizgiler tebessümden değil

zindan karanlığa geri dönüşten

bir anda beliriverecekti

göz torbaları ağlamaktan değil

torağın altında kalmaktan şişecekti

ve

yıllar sonra gecesi gündüze dönmüşken

artık mevsim bile değişmeyecekti

bir yaprak dahi dalından düşmeyecekti

mevsim hep güz

yürek hep mart ayı gibi

kazmayı küreği yaktırıverecekti

sonra dünyaya bahar gelecekti

oysa onun dünyasında

bahar sadece son olduğu vakitte güzeldi

o yüzden hıdırellezi de bilemezdi

ateşin üzerinden atlamayı es geçeçekti

çünkü zaten o bir ömür o ateşle yanmayı tercih etmişti.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın