İçim enkaz benim, içim virane…
Dışımda türlü çiçeklerin olduğu bir köşkte saklıyorum sevdayı. Rengarenk çiçeklerin içinde düşüyorum peşine düşlerimin. İçim kırılmış defalarca da sanki dışım buzmuş gibi. Güneş bir dışıma doğmuş içim ise karanlık gecelerin eşsiz yoldaşı olmuş. Bir bir dillendirilmiş acıları almış kucağına ruhum, sağına soluna serpiştirmiş kalanları.
Kimsesiz gülen kentlerden gelmiş, dikenli şehirlerin kalabalığında kaybolmuşum. Ellerim tutunamamış cümbüşlü bahçenin duvarına ve o duvarın dibinde bükülmüş boynu iyi niyetimin. İçim enkaz benim,içim divane… Aşkların duruşlarını unutmuş zihnimin ortasında bir bir sorguya çekmişim bu günü. Durmadan gitmiş içim, dışım aynı yerin soğuk rüzgarında…

By essizlik

Kadınca düşünmenin böylesi zor olduğu bir evrende, istenen değil hisseden bir kadın olarak var olmaya çalışmak...

Bir Cevap Yazın