yorgundum,

ayaklar altında kırılmış,

umarsızca yeşeren çimenler gibi

yorgundum,

tonlarca yükün altında of demeden,

alın teri damlayan hamallar gibi

yorgundum,

güneşi beklerken, harflerinin altında

günaydın hayat diyemeyecek kadar,

yorgundum,

tomurcuklanan yüreğimde, dikenlerimden sıyrılıp al bir güle can veremeyecek kadar,

yorgundum,

soranlara,

asıl, gizli özne “ mutsuzluk’tu “

diyemedim…

diyemem de,

yorgunum dedim, diyebildim…

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın