Yorgun gözlerimizin ardında yalnızlığa gömülüyor bakışlarımız,

Bazen sözlerimiz bile bizim celladımız,


Belki bir gün kendini içimizde de sulhu sağlarız,

Ama nasıl olurda maazinin sayfalarından suçlu çıkarız.


Cümlelerimize acılarımızı gizliyoruz ,

Bazan dillerimiz ile gönüller kırıyoruz,

Her seferinde kabahati başkalarında arıyoruz,

Neden pişmanlık divanında kendimizi yargılanıyoruz.

Bir Cevap Yazın