Evvela yokluğunla ko­nuştum,
Bir çocuk gibiydi ba­kışların,
Tutsaklığın perdesini tutuşturdum,
Kaybetmenin sesiydi yakarışların

Sonra kayboluşunu ta­nıdım,
Armağan süsüydü ayrı­lıkların,
Gönül defterine gerç­eği yazdım
Yeni bir sayfaydı as­lında yalnızlığın.

TOLGA SEVEN

Bir Cevap Yazın