Bir zamanlar şiirimde şöyle bahsetmiştim bu konudan;
…Söyleyemediklerimle beraber
Sahi ya söyleyemediklerim bile beraberken biz neden hala ayrıyız…
İşte böyle… Bazen cümlelerimiz beraber… Bazen fikirlerimiz… Bazen ise gülüşlerimiz…
Hatta beraberden ziyade aynı gülüşlere sahibiz…
Ama işte bu “ama”lar , “fakat”lar bitirdi bizi… Hep olur olmadık  durumlar, nesneler, duygular ve sözler beraber oldu… Bi biz beraber olamadık senle… Karşımdayken, yanımdayken sadece buna şükredebildik… Aynı ortamdan aldığımız nefesler şükrettiğimiz oldu çoğu vakit…
Söylemek isterdim karşına çıkıp haykırarak o iki kelimeyi ve bir cümleyi… Yani “SENİ SEVİYORUM” … Ama söyleyemezdim… Söylemezdim işte çünkü bırakıp gitmenden korkardım…
İşte aşk böyle bir şey seversin, hoşlanırsın… O olursun…Onu yaşarsın ama söyleyemezsin…. İki kelimeyi yan yana getirip onu sevdiğini haykıramazsın… Ve sonunda ise geriye sevgisiz, aşksız bir kalp kalır…

Ertuğrul Gazi YUMUTKAN

Bir Cevap Yazın