bir çocuk sevdim

ölü bir kalbi

kanatlanmış öfkesi

durup dinmeyen gölgesi

sırtımda aba

yüreğimde kaba

bir çocuk sevdim

değil mi ki

kavuşmalar topal

ayrılıklar koşar ayak

elbet bir gün

hesap günü

o gün bugün olsun

mahşere bırakma …

çocuk …

Sibel Karagöz

Reklamlar

Bir Cevap Yazın