Kırık dökük virâne şehirler gibiyiz,Tenha sokakların tarumar edilmiş ruhlarıyız..Yolunu kaybetmiş, fırtınaya yakalanmış ağır bir yük gemisi gibi güçsüz,Kalabalıktan kaçarken yalnızlık hastalığına tutulmuş , üstüm başım ıssız, kırılmış örselenmiş….Kanadından kırılan kuş gibi öylesine yaralı ölesiye göğe sevdalı…Zemheri soğuklar geçiyor yüreğimden,Daha kaç kara kışa dayanır bilinmez ,Kaç hasret sığdırır bağrına kaç kere tuzla buz olur bir can…Kalbe değen gözlere dile dökülmeyen sitemlere,Bütün yamalı sevdalara ertelenen vedalara çıkıyor yolumuz..Sonsuzlukta kaybolmuş notayım,Başladığım yerden çok uzaktayımÇamurlara batmadan, düşüp yaralanmadan, ihaneti tatmadanDünlerin yaşanmışlığında, yarınların belirsizliğindeÖmür denen bu yol çizgisinde Araftayım..

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: