Kendime kahve,

Gökyüzüne kuşlar ısmarladım ötelerden,

Gri bulutlar sarmış göğü

Benim içimde enkâzın tozu.

Vaktini bekliyor her biri göçmek için,

Son yaprak dalında,

Yarım yamalı hevesler kursağımda ,

Ne kadar benziyoruz oysa,

Onlar gökyüzünde ben olduğum yerde çırpınıyorum.

Yerinde sayıyor adımlarım,

Hangimiz önce terk-i diyar eder bilinmez,

Kara kışa ayak direniyor ,

Ayazdan nasibini almış yüreğim,

Rüzgâr estikçe, kendimden ötelere savruluyorum.

Kuşlar özgürlüğe kanat çırpıyor,

Sanki kutsal bir görevdeler ,

İçim alabildiğine bulut ,bulut…

Göç erken başladı bu güz besbelli

Ben de nasibimi aldım

Zemheri soğuklardan,

Payıma gurbet sol yanım hasret düşüyor.

Kimbilir belki yeniden,

Küllerimden doğarım,

Bu bahar olmadı ,

Sonraki bahara çiçek açarım.

Kanatlarım yeşeriyor umut ,umut

Benim ki de uçmak sayılır mı…..?

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: