Durmuştu düşüncelerim.

Zihnim bulanıklaşmıştı.

Karşı dağın berisinde,

fırtınalar kopmuştu.

Gözyaşlarım duman olup nehre çökmüştü.

Sessizleşmiştim,

yapraklar bir o kadarda defterim de manasızlasmıştı.

Gece çökmüştü nasırlı ellerime , kalem utanmıştı

yalnızlığımdan.

Saatler durmuştu,

hikayeler kalbimden kopunca.

Yok olmuştum bende sessizliğimde.

Adın iliklenince bu bedenimde,

ağaçlar yapraklardan yazmıştı

sevdamı tüm dünyaya.

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: