Yaşlar benek benek, kor yanan yüreğime doğru  akarken
O’ buz kesen bozkırın ayazında bıraktım  yıpranmış ellerini …
O’ an ruhum belleğimde haşroldu,
gönlüm  seni görememenin telaşıyla tutuştu…
Ne benliğim kaldı ne de bende kalan son yüzün…
O’an ne yel esti derdime  ne de  yüreğimde yanan kor söndü …
Nefesim keskin bir hançer gibi yüreğimi son bir kez daha parçalarken,
baharım yine ayazım oldu,
serzenişim olmayan sessizliğim  oldu…
Dallardan dökülen herbir yaprak,
hazin çekilmezim, gönül dağımda yıpranmışım oldu …🌿

Türkan ŞENGÜLER 

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: