Çocukken gurbetten gelecek olacak babamın yolunu gözlerdim. Yılda bir ya da iki kez gelirdi. Az gördüğüm için de babam geleceği zaman heyecan yapardım, geldiğinde de utancımdan kenardan köşeden sevincimi belli ederdim. Tabii sevincimin yanında birde her yıl gerçekleşen beklentim vardı. Gelen çuvallar içinden mutlaka bana kırmızı lastik çıkardı :)). Babamın huyu olmuştu, köyde herkes beyaz lastik giyerken babam bana kırmızı lastik getirirdi. Bu durumu çok sevmiştim, o sevincim daha dün gibi aklımda ve halâ gülümsetiyor. Babam sadece bir yaz gelememişti ve çarşıya inen bir tanıdığımıza ısmarlamıştık lastik, fakat kırmızı olsun demeye çekinmiştim oda beyaz getirmişti. Komşulardan birisi ayağımda beyaz lastik görünce, “belli ki baban gelmemiş Nurşen” demişti.
Haklıydı…
Köyde halâ severek lastik giyiyorum, çeşitli renkler de alıyorum fakat sadece kırmızı almıyorum çünkü gurbetten beklediğim ve bana o sevinci bir daha hatırlatacak bir babam yok…
Bazı anılar gülümsetirken bile öyle derin ki…
Rahmet ve özlemle. 💌
✒️_Nurşen Yayla_

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: