Geçti serin rüzgarların dumanı,

Kayıp şehirlerin sarmaşıklarında tütüyor

Ağlıyor evimin bahçeleri,

Görmesende yağmur damlalarını

Düşüyor bir bir gönlümden,

Ebedi yalnızlığa.

Güvercinler toplanmış minarenin avlusuna,

Bir avuç buğday tanesi serpiliyor,

kayıp şehrin esaretinde.

Görmesende kanat çırptıkları kadar düşen hasreti,

yinede beklerim bu ebedi yalnızlık da

Gönlüme seni.

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: