Bir çift gözyaşı altında eğlenen eller,
pervasızca savrulan gülüşler gördüm.
Her adımda huzura koşan,
Her şehrin bilinmez sevdalarını gördüm.

Ben bir kaldırım taşıyım belki bu şehirde,
belki bir araba rüzgarıyla savrulan yaparak,
ağır göz kapakların uykusuyum,
Bu şehirde ben

Uzanmış yol boyunca inleyen,
yağmurda susamış şen çocuğum,
ben kimsesiz bir viraneyim bu şehirde
Vasfı bulunmayan bir kimse.

Her umutlu günün yorgun dönüşü,
her gülüşün aman dedirtecek bel kısmındayım.
Bu şehirde ben

Çok severim ben, sevilirim de
ama ben hala bir çocuk,
korku dolu bir gözyaşıyım
Bu devirde ben hala bu şehirdeyim

Sözcüklerle anlatılan bir özür
ve belki biraz öpücüğüm
Ben hala biraz çocuk, hala seninim
Bu şehirde ben

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

%d blogcu bunu beğendi: