Y├Ânetebildi─čimiz duygular─▒n a┼čik├órc─▒s─▒,
Y├╝zle┼čmek zorunda kald─▒─č─▒m─▒z duygular─▒n ink├órc─▒s─▒y─▒z.

Heyecan, birimizin avu├ž i├žini terletirken, bir di─čerimizin kalp ritmiyle alay etmekte…

Utanga├žl─▒k, kimimizin g├Âz bebeklerine saklan─▒rken, kimimizin de s├Âzc├╝klerini titretmekte…

Korku, birisine zoraki ad─▒m att─▒r─▒rken, ba┼čka birisini d├╝┼č├╝n├╝rken yal─▒n ayak ko┼čturmakta…

Sevin├ž, kimimize t├╝rk├╝ dinletirken, kimimize de ┼čark─▒ s├Âyletip dans ettirmekte…

H├╝z├╝n, birimize nefes nefese ├ž─▒─čl─▒k att─▒r─▒rken, bir di─čerimize sessizli─čin feryad─▒n─▒ susturmakta…

Evet hepimiz ayn─▒y─▒z,
Ayn─▒ palette ayr─▒ renklerin ├že┼čitli dokunu┼člar─▒y─▒z sadece…

Asl─▒nda insan insan─▒ anlamamakta, anlad─▒─č─▒n─▒ s├Âylerken bile kendi renginin izini b─▒rakma ├žabas─▒nda.

Oysa hepimiz ayn─▒y─▒z ├Âyle de─čil mi? Her duyguyu tadan, tadarken ya┼č alan, ya┼čarken sona do─čru yakla┼čan…  
Ôťĺ´ŞĆ_Nur┼čen Yayla_

-Hane Dergi 8.say─▒-

Reklamlar

Bir Cevap Yaz─▒n

%d blogcu bunu be─čendi: