Artık eskisi gibi hissetmiyorum, düşünmüyorum. Canım hiçbir şey yapmak istemiyor.

Sabahlara kadar oturuyorum. Yalnız kalmak için, gecenin sesini dinlemek için, güneşi daha az görmek için, kimseyi görmemek için.

Öğlene kadar yatıyorum. Uyanıncada yataktan çıkmıyorum. Çıkmak istemiyorum. Kitap okumuyorum. Okuyamıyorum… çok zorlasam belki birkaç sayfa kulaklığımı hiç çıkarmıyorum akşama kadar en sevdiğim şarkıyı yüzlerce kez dinliyorum. Kimseyle konuşmuyorum , yazmıyorum , zaten merak edende yok. Ailem bu halimi farketmesin diye akşam yemeğinden sonra onlarla oturuyorum , çay içiyorum , tv izliyorum , gülüyorum , konuşuyorum. Ama ısteyerek değil. Artık eski neşem yok . Ruhum oldu benim. Bedeniminde öleceği günü bekleceyeceğim ya da bir gün ben öldüreceğim…

Reklamlar

Bir Cevap Yazın