bir huzursuzluk dolandı
düşlerime gülüşlerime
çarşafım ağlıyor
yastığım taş duvar
yorganım diken
sürgün vermiş
her yanım kesik
ahlar arasında
uyandım
su hayat dedim
çarptım çarptım
tokat gibi
sonra kaldırdım kafamı
yabancı bir kadın
asmış suratı
bön bön bakıyor
baktım
belki tanırım diye
içimin sesleri konuştu
tanımakta güçlük çektiğin
sensin sen
öldürüyorsun kendini
azar azar
bir daha baktım
doğru söylüyorsun
diyemedim…
Sibel Karagöz

Reklamlar

Bir Cevap Yazın