karartma gecelerinden birinde
ay gibi doğdu, değer dedim değerli dedim…
bir selam yolladı, kuruyan dallar yeşerdi
bir yürüdü, solan yapraklar çatırdadı
bir el verdi, pıtır pıtır sevda mantarları türedi
o, yürüdü karartma geceleri yeşerdi
gül dalında kızardı, nar bağında tanelendi
o, yürüdü ben bağ, bahçe turunca sardım
o, yürüdü, ben ayaksız, elsiz adımladım
sonra, izini kaybettim ya da kayboldum
bağım, bahçe kurudu …
önce çöl dedim
sonra sağanaklar
kar, tipi
bir daha hiç bahar görmedim
ne bir iz
ne bir seda
sanki hepsi bir rüya
Sibel Karagöz

Reklamlar

Bir Cevap Yazın