Bazen tembel bir his çöküyor yüreğime,
Öyle bir his ki;
Anlamakta yoruyor, anlatmakta…
Sanki tüm cümleler kurulmuş,
Fakat hiç konuşulmamış gibi…
Sonra, soyut olan her düşünce,
Somut ağırlığı veriyor ruhuma,
Zaman boşluğa dönüşüyor,
Boşluksa, zamanla boğuşuyor…
An geliyor devleşiyor gözümde dünya,
An geliyor ayıkken gördüğüm sadece bir rüya.
Garip olan ise;
Her yaşadığımda sıradışı gibi,
Lâkin alışagelmiş sıradan sezgi…
✒️_Nurşen Yayla_

Reklamlar

Bir Cevap Yazın