kapılıp aşka uyanır

mevsimsiz eğreti sürgün veririm

vakitsiz çanların sesi duyulur

çorak bir toprağın yaban ayrık otu

güneşe selam verir

umudu boynuna dolar

zamanından önce boy verir

çelimsiz bir saz

telsiz ipek

borana, kara, sele, göğüs veremez

öfkeli ayaklar altında

ezim ezim ezilir

mevsimler döner

ben yine

sevdayı kursağımda bırakır

ben yine

bahçene açamayan kara gülün goncası

ben yine

vaktinden önce öten horoz

mevsimsiz sökülen sürgün

ben yine

topraksız kara gül

mevsimler geçer

sen hep

soluma yatan

ana vatan

Sibel Karagöz

2 thoughts on “KARA GÜL”

Bir Cevap Yazın