astım suratımı dünlere,

tek , tek dokundum,

o gün, bugün; bugün o gün,

diye diye,

hangisini sevsem,

ya da kucaklasam,

siyah laleler açtı ,

evimin,

yalnızlığımın,

soğuk duvarlarında,

ben,

o laleler de kokuna,

rastladım,

ve içim cız etti,

yaşanması muhtemelken,

geri dönüşü olmayan dünleri,

astım lalere, kronik içsizliğimle,

çocuktum,

annem içlik giydirirdi, üşütme derdi, özene bezene, ne bilsin ?

canım dediklerimin,

içimi içimden sökeceğini.

giderken ,

annemin içliklerini çaldın,

bana da hiç’lik mertebesi,

bıraktın,

içime içime,

içliksiz,

Üşürüm,

ve en kötüsü de ne biliyor musun?

bir hiç uğruna, h’içsizliğim,

boş çuvalların, boşluğunda ağırlığını taşıyan yine benim , hiçi hiçine…

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın