aslında ben, ben!

bir kibrit çöpü kadar kısa,

bir orman gibi hasret,

hasret türkümde,

kan yel olur,

dolanır duraklarını,

kan gam olur,

ciğerimin özü kesilir

süt kesiği,

buz kesiği de derler

derler de derler

Ya sevmektir

Ya ölmektir

insan…

ben bir kere denedim

insan olmayı,

sevmek ayağım da pranga

ölmek hüzün de bir gece

ve bütün insanlardan

koşarcasına kaçtım

şimdilerde içimin içinde

öyle boş boş

iki adım ileri gitmeden

geçmişin soğuk sularında

kulaç atıyorum

insan ne ki

bir yürek çarpıntısı

iki pırpır

iki kelime

seni , bende ki seni …

ahhh…

sonra, sonrası…

uzun bir susuş,

susmanın yorulduğu,

duvarda ki murçun konuştuğu

soluk,

insan ne ki

bir var iki yok

Bilemedin iki metre kefene

omuzda boy verir,

diyemediğin her ne var ise

yol verir

bir kuş daha çırpınır,

hayat belirtisi veririm,

mavinin üzerinde

hüznün gemisinde

Sibel Karagöz

Reklamlar

Bir Cevap Yazın