bütün istasyonlar tek tek

zamanın yorganından

düşmeden geçildi

sektirmeden

adalet bağırdı heyy burdayım

eski bir valizden düştüm

beni de alın beni de

kimse duymadı

nezaket hanım el etti

buradayım canım alsana beni

incitmeden

kimse duymadı

istasyonlar mı geçit

geçitler mi İstasyon du

bir garip yolculuktu

içtenlik soluk gride duman

sevgi vagon kolunda çiçekli bir mendil

saygı fötür şapkalarda güvercin tüyü

sevi uzak diyarlarda maviyle turkuazın öpüştüğü gök

kalmış camda bir el

vagonda soluğu kesik mi kesik

bir gazete

insanlar binmiş

insanlar inmiş

yada slaytlardan akan

resim resimde tren

trende bir ruhu gölge

o tren zamana asılmışta

son sapağa hiç girmemiş

o ruhu gölge hiç inmemiş

eski bir valizden

hiç saçılmamış

belki de hiç yazılmamış

boş bir defterin ruhu

sessiz çığlığıydı

geceye düşen gölge

Sibel Karagöz

Reklamlar

Bir Cevap Yazın