Evhamın ellerindeyim eyvah
Kaçmak istiyorum kuytularıma
Kuytularımda sağırlaşmak karanlıkta
Hiç yaşanmamış bir hayata doğmak adına yeniden
Saklanmak istiyorum kendimden
Kalbimden…
Ne ben duyayım onu
Ne o konuşsun benimle
Üstüm başım gerçek
Ben gerçeğe bulanmış ruhu çiçek
Kökümden koparılmışım dünyada
Öylesine karanlık öylesine uzlet
Bu yükümü ne örter benim
Yaş mı kağıt mı yaşamak mı?
Uyumak mı koşmak mı kaçmak mı?
Cismimle küçülüp ruhuma sığsam….
Rüyalarım mı örter benliğimi
Yoksa yaşamak mı unutturur bana beni
Karnım,boğazım endişenin boğuntusunda
Var olmak ağır geliyor omuzlarıma
Ne panik ne korku
Boğazımda saklanan bir yumru
Mükemmellik mi bekledigim huzur mu?
Hangisi ağır bu neyin yokluğu?
Yaşam sancısı kesik kesik nefeslerde
Kalbim unutulmuş geçmiş esamelerinde
Yaşlarımdır çığırtkan sesim yerine konuşan
Yorgunluğumu dinlemeden beni kavuran
Bir direniş mi yaşamak
İçim bu dünyaya çok uzak
Yaşam adımlarımın her adımı tuzak
Benliğim öyle korkulu öyle kaçak
Acımı sunmak mısralara,
Hayaller varken ne alaka?
Aydınlandi bak bütün düşünce hayal kurgusuyla
Niye kararsin evhamlarla….

Banu Yurtsever

Bir Cevap Yazın