kapılıp aşka uyanır


mevsimsiz eğreti sürgün veririm


vakitsiz çanların sesi duyulur


çorak bir toprağın yaban ayrık otu


güneşe selam verir


umudu boynuna dolar


zamanından önce boy verir


çelimsiz bir saz


telsiz ipek


borana kara sele göğüs veremez


öfkeli ayaklar altında


ezim ezim ezilir


mevsimler döner


ben yine


sevdayı kursağımda bırakır


ben yine


bahçene açamayan kara gülün goncası


ben yine


vaktinden önce öten horoz


mevsimsiz sökülen sürgün


ben yine


topraksız kara gül


mevsimler geçer


sen hep


soluma yatan


ana vatan


Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın