duygulara dokunmadan,

suya sabuna dokunmadan,

uyuşmuştum…

hissetmiyorum ,

elim miydi,

ayağım mı,

yoksa çelimsiz ruhum mu ?

küçük bir kız çocuğu bağırıyor

kulaklarımı sağır edercesine

sindiğim koltuk arkasından

baktım, baktım

gözlerimi kırpmadan

çocukça,

ürkekçe

korkularım yürüyor

havada uçuşan eşyalar

ağlayan koltuklar

yaprak döken perdeler

korkunun çarpan şimşekleri

kopan fırtınalar

uyuşan beynim

çocukça korkular

yağan yağmurlar

ıslanan adımlar

akan yaşlar

her fırtınada kopan

serçe yüreğim

uyuştu,

belki zaten uyuşuk du…

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın