Zurnaçı Esger’di, toyçu Ferman’dı, Ferman emi tesipkeşdi, yamandı, Cavannarı golladığı zamandı,Yallıyı tutardı köy bizim elde. Yaylığı gaçan gız giderdi o vaht, İstemezse mecbur eyliyerdi baht, Bahtı gülmüyenler diliyerdi taht, İnsafsız kurala söy bizim elde. Pullu olsa demezdiler gocadı, Sormazdılar adamlığı necedi, Varrı olan pisde olsa ucadı, Arvad danışarsa döy bizim elde. On gayda oynardı İsmail şato, Köroğlu oynuyup olardı fito, Damnan alma atardı bey mito, Şirindi xonçalı şey bizim elde. Gündüz toyçu, akşam aşık gelerdi, Nuru, gelin aparmağı çalardı, Analar gızları yola salardı, Ne günner görmüşüh hey bizim elde. Aşığlar da pul vereni bezerdi, Gözel görse methiyeler düzerdi, Kültür yayar, hey köyleri gezerdi, Aşığ da sosyete, vay bizim elde. Bey başı gençlere eğlence, oyun, Keyifli yanıydı bey başı toyun, Bey aşı pişerdi pilavdan, goyun, El adeti nedir, sor bizim elde? Aşabaş parayı beddam ederdih, Kağıt para parça parça diderdih, Toyçulara aşabaş pul öderdih, Saygı, sevgi bizde, dur bizim elde. Keşke o uşağlığ günüm olaydı, Yorulmağ bilmeyen canım olaydı,Emircan, sağ canım, halım olaydı,İndi yolda getmeh zor bizim elde. 14.11.2020 Emir Şıktaş

By emircan

Bir ömrün sonbaharı..

Bir Cevap Yazın