karartma gecelerinden birinde

ay gibi doğdu, değer dedim değerli dedim…

bir selam yolladı, kuruyan dallar yeşerdi

bir yürüdü, solan yapraklar çatırdadı

bir el verdi, pıtır pıtır sevda mantarları türedi

o, yürüdü karartma geceleri yeşerdi

gül dalında kızardı, nar bağında tanelendi

o, yürüdü ben bağ, bahçe turunca sardım

o, yürüdü, ben ayaksız, elsiz adımladım

sonra, izini kaybettim ya da kayboldum

bağım, bahçe kurudu …

önce çöl dedim

sonra sağanaklar

kar, tipi

bir daha hiç bahar görmedim

ne bir iz

ne bir seda

sanki hepsi bir rüya

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın