karanlığa bir el attım annem tuttu,

umuttu, uyuttu tüm yaraları

ağlayan gözler değil, yürek

süzülen, savrulan yaşlar değil,

söylenmemiş sözler,

yürümemiş harfler,

o harfler puzzelın eksikleri

belki söylense, yürüse

yaralar sürekli kan kaybetmeyecek

belki dedim, derin bir ahta

belki dedim, doğmayan sarı sıcağa

belki dedi, annem, belki örebilseydim

belki kaderin ağlarına

kara bulutlar karışmasaydı,

örebilirdim bahtını

ben döndüm, ellerim ellerin de

sesimi yuta yuta,

sıkı sıkı tutarken,

belki yarınlar, yarınlar aydınlık dedi

sonra ip koptu, belki son damlaydı

sonrası , sonra…

karanlığıma bütün sokak lambaları

göz kırpa kırpa,bir bir bayrak indirdiler

tüm evren karanlığıma gömüldü

sesi yutuk, ibreleri kesik

belki kaderin oyunu

yoktur bozanı…

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın