giderken,

dökülen incilerimi ardımda

kırılan kalbimi plastik saksıda

solan pembenin yüzünü askıda

bıraktım

boynumun borcu

sırtımın harcı

yük’lemler

ayaklarımdan yere

yerden göğe perdeler

gölgenin gölgesi

peçeli yüzü

ağrılı dişi zonklar

giderken ….

kalp kırıldı

plastik saksılarda kurudu

giderken…

kırıklarımı serpiştirdim

çarşafta kırış kırış tenimi

yastıkta ıslak ıslak telimi

ayna da solgun silüetimi

diş fırçasında kanlı geçmişimi

tarakta ak saçlarımı

dolapta mavi çiçekli bir elbise

askıda hasretimi

fincanda dudaklarımı

bıraktım

odanda can’ım

saksında ruhum kaldı

giderken ..,

sen farkettin mi ???

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın