Ağlamaya takatim yok artık, gülmekte gelmiyor içimden. Ne ektiysem onu biçtiğimi düşünsem, eksik kalıyor birşeyler. Hayata verdiklerim az geldi belki, belki de kendim ettim kendimi kendimden. Zihnim durgun bir su sanki, biri taş atsa dalgalanıyor hayallerim. Ölü toprağı atmışlar üstüme ve ben öyle bir yok haldeyim. Güzel gülüyormuşum, bir gülüyormuşum çiçek açtırıyormuşum kim sorsa! Diyen herkesin ilk hedefiyim. Ne kadar değer verildiyse bugüne kadar, almayı bildi verenler. Ben de hesap sormadım açıkçası öyle ya; herkesin elinden gelen yüreğinden geldiği kadar! Bilmeyene öğretemezsin vefayı, ben de bildiklerimden öğrenmedim tabii ki, yandığım yerde sevdim merhameti.

By essizlik

Kadınca düşünmenin böylesi zor olduğu bir evrende, istenen değil hisseden bir kadın olarak var olmaya çalışmak...

Bir Cevap Yazın