Boyumuzu aşan servilerin arasından çıkıp ta gel

Kara kara bulutlar sarmadan göğümüzü

Huzurun en koyu mavi tonunda çıkıp ta gel.

Kahverengi gözlerinden yaş sızdırmadan gel

Kimseye söylemedim yüreğimdeki hüznü

Sensiz kabuk tutmayan yaramı, sarmak üzre gel.

Gel ki boruları katran bağlamış ocağım yeniden can bulsun

Kaç zamandır pişmeyen aşım senin aşkın ile kavrulsun

Ocak, aş bahane gel ki yüreğim huzur bulsun.

Kalem ile yazdım da aşikâr etmedim seni kimseye

Seni, senden bile sır gibi sakladım

Olurda kaçıracak olursa diye dilime taş bağladım.

Adına nerede rastlasam hasret rüzgârları esiyor

Bu doğa olayı hiçbir coğrafya kitabında geçmiyor.

Yokluğun şuramda acı bir sızı, hiç geçmiyor.

Abdullah SÖNMEZ

Reklamlar
2 thoughts on “SAVAŞLARIM-2”

Bir Cevap Yazın