Yaşadığım ne varsa kabul ediyorum;evet. Hakettim mi kısmını da yaşatanlarin vicdanına bırakıyorum. Konuşarak başladığım ne varsa susarak bitiriyorum. İçim rahat mı bilmiyorum fakat çok fazla da üzerine eğilmiyorum artık. Sevmelerim küçük küçük bundan sonra ve düşüncelerim yarım. Benden incelik bekleyen kim varsa önce kendi adımına sahip çıkmalı. Dümdüz atılan adımların insanı değilim artık. Biraz incelik katmalı ve ruhumu da tanımalı. Yaşattığı depremlerin hasarını da karşılamalı. Kalbimden naifçe tutacaksa yanımda kalıp, bir yara daha açacaksa on adım ötede kalmalı. Kalmasını bilmiyorsa da benim bir başka yüzüme hazır olmalı. Her maskeyi tanıdım ben artık. Takıldığında eğreti duran her şeye tepkiliyim. Bundan belli olsa gerek her insanın binlerce yüzüne karşı da temkinli.

By essizlik

Kadınca düşünmenin böylesi zor olduğu bir evrende, istenen değil hisseden bir kadın olarak var olmaya çalışmak...

Bir Cevap Yazın