SAVAŞLARIM-2

Boyumuzu aşan servilerin arasından çıkıp ta gel

Kara kara bulutlar sarmadan göğümüzü

Huzurun en koyu mavi tonunda çıkıp ta gel.

Kahverengi gözlerinden yaş sızdırmadan gel

Kimseye söylemedim yüreğimdeki hüznü

Sensiz kabuk tutmayan yaramı, sarmak üzre gel.

Gel ki boruları katran bağlamış ocağım yeniden can bulsun

Kaç zamandır pişmeyen aşım senin aşkın ile kavrulsun

Ocak, aş bahane gel ki yüreğim huzur bulsun.

Kalem ile yazdım da aşikâr etmedim seni kimseye

Seni, senden bile sır gibi sakladım

Olurda kaçıracak olursa diye dilime taş bağladım.

Adına nerede rastlasam hasret rüzgârları esiyor

Bu doğa olayı hiçbir coğrafya kitabında geçmiyor.

Yokluğun şuramda acı bir sızı, hiç geçmiyor.

Abdullah SÖNMEZ

2 comments

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s