Şimdilerde çok sessizim, fazla durgun belki biraz mutsuz… Nasıl anlatılır bilmiyorum da fakat çok huzursuzum. Boğazımın düğümleri canıma yapışmış sanki, tüm kırılan hayaller paramparça olmuş yoluma dağılmış. Yağmur toprak yerine gözüme yağmış, yada ne bileyim işte güneşi göstermeyi unutan kara bulut gibiyim. Hani anlatsam olmuyor, ağlasam olmuyor, dursam, koşsam, bağırsam olmuyor… Zaman öylece akıyor, durmuyor da tabii ve her gün yeni bir mağlubiyeti eklemem gerekiyor anı defterime. Hala biraz umut var bir yanımda, bir yanımsa vazgeçiş yolunda. İnsan kendini unutur mu? Unutmuşum… Bir bir saklamışım ne varsa,tarumar olmuş ömrümün çıkmaz yolları sanki derlemeyi unutmuşum.

By essizlik

Kadınca düşünmenin böylesi zor olduğu bir evrende, istenen değil hisseden bir kadın olarak var olmaya çalışmak...

2 thoughts on “UNUTMUŞUM…”
  1. Yeter ki sen unutulma şair. Bazen unutmak iyi gelir insana. Hele hele sevdiğinin yanlışlarını unutmak iki katı mutlu eder insanı. Kırılmasın Kalemin. Mutluluk Gölgen Olsun Koca Yürekli Şiirdaşım…

    1. Hiç kırılmasın o kalemler ve unuttuğumuz şey sadece hatalar olsun. O mutluluk gölgesi tüm iyi insanları sarmalasın

Bir Cevap Yazın