SENİ SEVİYORUM

Seni Seviyorum.

Dudağımda ağlamak ile gülmek arası mekik dokuyan küçük, minicik bir kas ağrısıyla…

Zihnimde bir sürü an, kare kare, fotoğraf flaşları gibi patlarken, bir bir yıkılırken binalar, umutlar, değerler, insanlar, yaşanmamış bir sürü şey, sesler, kaldırım taşları altına girerken ve bir karınca kıyameti alırken yeryüzü bil istedim: “Sen bende uyu, yüzün bir yatağa gömülür gibi, yorgunluktan-hayat yükünden-bende gömül, koynumda uyu, bir bebek gibi, bebeğimizden önce.”

O gün yabancı ile tanıdık arası bir yerde, o sabah, ilk uyandırmak istediğimde seni, o kadar masumdun ki ve o kadar güzeldin ki… Bir bebek gibi savunmasız, bebeğim gibi…

Şimdi diyorum sana:

“Uyu masum yüreklim

Bu dünya dipsiz bir kuyu.”

Ve bizim aşkımız, sevgimiz, her neyse adı çok önemli değil, aramızdaki aramızdan çok daha fazlası, ilahi sevgi, kutsanmış ilahi sevgimiz galip gelmese bile hayata cümleleri olacak. O dipsiz kuyuda kaybolmayacağız ve artık yalnız ağlamayacağız. Yalnız olmayacağız. Belki ağır gelecek ama şu an ve daha sonrası iki kişilik bir yalnızlık taşıyacağım. Senle ağırlığı azalan.

Seni seviyorum.

Bir Cevap Yazın