Fe eyne tezhebun


Tutunamadım günlere
Günlerin getirdiklerine
Her gün
Azar azar hissettirmeden
Yenildim güne geceye
Önce karanlıklar aktı
Gözüme ve aklıma
Sonra ise sonsuzluk
Elimde prangalar
Esirdim kendime
Işıklar bana uzaktı
Ruhum sanki kuytulardaydı
Damarlarımda çekilmiş kanım
Kupkuru ve sapsarı tenim
Bilmiyordum
Niye geceye ve gündüze uzaktım
Bir berat senedi vardı
Dünden yarına
Bomboştu sanki
Oysa içinde
Ben vardım
Kendimi görünce
Kapıldım dehşete
Bu ben miydim toprakta
Aklım kaçmaklarda
Bir ses duymuştum
Fe eyne tezhebun
Bilmiyordum gidişlerimi
Nereye ve kimeydi
Fe eyne tezhebun…

One comment

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s