BEN, ÇOCUK VE KADIN

(I)
Dudaklarımın ıslaklığını sabahın kırağından aldim,
Terli gözlerimi o garip özlemin oturduğu sedirden…
Karanlığa doğan o sestir beni dirilten her gün
Ölüme meydan, derdim ama yıkılır tabut tahtaları…

(II)
Nice seyrettim olabilir diye çocukları
Bilmeseler ağlarlar miydi ana karnında
Okşamak isterdim oysa yok ki şefkat eli
Gözlerime ter iner o vakit bir öncekinden…

(III)
Nereden sorarım bu soruları her seferinde
Anlasaydı kadının sızısını korkardı vicdan
Mahrem kokan o dünlerde zulüm olur mu?
Geceyi karanlık yapan ağırtan aldım.

HASAN AKBAL

Not:Bu şiirim YAZI-YORUM DERİSİ 19. sayısında yayınlanmıştır. Dergiyi okumak için TIKLAYINIZ…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s