DİYEMEDİM “ÖZLEDİM”

yine bir gece

yine özlem’in kapısı açıldı

gök Işıl Işıl lambaları elinde

odama doldu

öyle elsiz ayaksız

yalnızlığımla beni

baştan aşağı süzdü

öyle daldım ki

göz göze değmiyor

söz söze ilişmiyor

kimse konuşmadı

kimse duymadı da

söylenmemiş sözler

odada cereyan

soğuk bir y’el esiyor

birbirlerine çarpıp çarpıp

harflerine bölünüyor

o kadar harf kalabalığı içinde

oturduğum sandalye

küçüldü küçüldü

masam

büyüdü büyüdü

ben yalnızlığımın gölgesinde

pıstım zerre-i misket

kursağımda yumru

özledim diyemedim

desem de duymazdı

dili lal

dudağı çatlak

kulağı sağır

kime bu özlem

Sibel Karagöz

One comment

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s