yalnızlığın ayak seslerini bir başka
duydum bu sabah
sanki
ölü toprağı serpilmiş itina ile
sensizliğimi dinliyorum
gözlerim
boş bomboş odanın duvarlarında
sanki
içine çekiyor
tüm kuvvetiyle
küçülüyorum
kum zerresiyle duvarda
yerimi alacağım
bu sabah
minyon bedenim
daha da küçüldü
yalnızlığa sarılarak
sessiz çığlıklarıma sağır
evrene ölmedim
hala açabiliyorum
papatya naifliğinde
kırıklarını serçe yüreğimde
kara kutulara saklayarak
Sibel Karagöz

Reklamlar
One thought on “SARI PAPATYA”
  1. Sibel, I have tried to interpret the poem. The speaker is lonely, isolated due to the pandemic, and feels that her life is becoming smaller and smaller. No one would hear her if she cried or notice if she died; the world would go on just the same, and the yellow daisies would still bloom.

    Am I close to the intent?

    I have a couple more poets you may like: short-prose-fiction (Gabriela Marie Milton) and
    Jonicaggiano

Bir Cevap Yazın