BİR KADIN ÖLDÜM DEDİ

bir kadın eylül’ü yapraklarından düşürmüştü

düşürürken tutunmak istedi

her kopan yaprak gibi

göz göz oldu gözler önünde

aradı umar gözlerde

gözler yapraktan önce düşürdü eylül’ü

ilk taşı esrik nefeslerine doladılar

mancınık dilleriyle al aşağı ettiler

sesler ayyuka çıkmış

zelzeleydi kulağıma yapışan cümleleri

deprem di ardı arkası gelmeyen tüm’celeri

sanki dünya ayağa kalkmış

savunmasız bir kadını hedef almış

vurun !

vurun sesleri

bombanın savaşı

savaşın bombası

kadın öldüm dedikçe

bir taş daha ayağa kalkıyordu

ben tüm bunlara

iki gözümle

iki kulağımla

engelleyemeden şahit oldum

üstelik ilk taş bir kadının elinde

içimizde patladı

işte ben bunu sindiremedim

anlayamadım

sonra

gök utandı

yer utandı da

karardı

karartmaydı gece dedik

olmadı ece dedik

bir de utunmadan umudu ektik

insanlık doğacak gibi

şimdi insan nasıl kaçmaz

bir duvarın dibine

bir çakıl taşının arasına

nasıl avuçlamaz yalnızlığı

nasıl susmaz tüm kirli harflerinize

nasıl kapatmaz penceresini

karanlık dünyanıza

nasıl ???

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s