HÜZÜNBAZ ŞEHRİM

şehrim derin uykularından
sıçrayarak uyanırdı
ben yaralarımın ninnilerini dinlerdim
hüzünbazlık akardı göz torbalarıma
tutuna tutuna o kadar sıkar ki
düşerken hep bir
mor öpücük kondurur du
ben de sabahlara
mor perdeler açardım
deniz durur mu kıyılarıma
med cezir olup dolardı
kıyılarım ölü balık istilasında
yaradan mı karadan mı
bilinmez
ölü şehrin ölüm uykuları
benim hiç uyutamadığım,
unutamadığım
yaralar şehri
belki de vatanı
işte ben bu ülkenin
sınırları içinde
yada
karası gözlerinin
içine doğmuş kıtası
uyur uyanık berduşu
Asya
Avrupa dahil
bir bulutun üstü dahil

~Sibel Karagöz

MY SORROWFUL CITY

My city woke up with a start from its deep sleep
I would listen my wounds’ lullabies
Sorrowful would flow into my eye pouches
They squeeze so much as they hold on to
would drop a purple kiss each time as they fall
I would also open purple curtains to mornings
Would the sea stay still into my shores
the tide occurred would flow
dead fishes would invade my shores
It is unknown whether because of the land or my wounds
dead city’s sleeps of death
those I couldn’t make it sleep
The city of the wounds I couldn’t forget
or maybe my homeland
Here I, inside the borders of this country or,
land, the continent come out into the eyes
sleeps, the awaken tramp
Asia Europe included
over of a cloud included.

~Sibel Karagöz

2 comments

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s