RUHUN GECESİ

ruhun gecesi mi

gecenin ruhu mu

hep mi kara

hiç mi tan

şafağa doğmaz

günler ,aylar ,yıllar

avuçlarımda eriyor

yaş aldı başını gidiyor

sormadan , dokunmadan

kafakağıdım eski bir mecmua

resmin griliği gecenin kuzguni

nefesine karışmış

soluk alıp veriyor

ayaklar yürümüyor

mıh gibi çivilenmiş

camlar bulutlu

pervazlar çürük

saksılar çorak

çiçekler küskün

hüzün ciğerimden

sökülüyor da

sağlı sollu tokatlıyor

kendine gel

bu doğum gününde

hiç olmazsa

dönüşü yok

öncekiler gibi

hiç olmazsa

bu gelen yaş’ına dokun

donuk gözlerim kapanıyor

ruhun gecesine

elveda der gibi

düş’lerin koynuna

hayallerin yoluna

adımlarım hızlanıyor

iç hesaplaşmalarımla

ben diyor ben

doğmak istedim mi

sordular mı

şimdi tut elinden hayatın deyince

kolay mı tutmak el uzatmak

yaş’a demekle yaşanır mı

iyi ki doğdun

iyi ki varsın deyince

acı’lar elini eteğini çekiyor mu

can’sız bedenimden

bu can tene fazla

yaş alsa ne

almasa ne

neticesi yaş’landım

yaşamadan

tükettim seneleri

boş bomboş çuvallarda

gecenin ruhunda

ruhumun gecesinde

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s