evler odalar

odalarca yalnızlıklar

her odaya sığdırılmış

der top edilmiş

kumaşlarca kimsesizlik

her gün tezgahlarca

mutluluk biçiyorum

tan’a özeniyorum

turunçtan çalıyorum

göğe dalıyorum

umut diyorum umut

gök mavisi kesiyorum

biçip biçip üst düzey

mutluluk giyiyorum

kanıyorum da

düşlerin de boynuna

inci mercan takıyorum

gün umut yüklesin

gece bulut

mutluluğun kapısını

açık

bırakıyorum

duvarlar ,dolaplar,kapılar

üstüme üstüme geliyor

yalnızlık bacadan horluyor

sesim saklanıyor

umut mavileri ile kaçıyor

turunç tasta çürüyor

yürek bedende soluyor

yalnızlık

odalarca yalnızlık

katlanıyor

katlanıyor apartmanlarca

zamana yayılıyor

değiyor

can’a zaman

zaman’a can

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın