sancılı bir sabahın

koynundayım

yastığım dargınsa

yorganım hiç bakmıyorsa

suratıma

suç benim

çoktandır içli dışlı

bir uykuyu

gözünden öpemedim

ellerim yastığımı kucaklamadı

yorganım ninniler söylemedi

uyku da

düşte

öksüz kaldı

bir sabah daha doğuyor

gecelerin içini çeke çeke

kahvenin suyu kaynıyor

fokurdaya fokurdaya

tıslaya tıslaya

yine ellerimde is karası

çatlayan dudaklarımda

izmarit sarısı

bıraktığın yerden

sancılı bir sabah

Sibel Karagöz

daha doğuyor

One thought on “SANCILI BİR SABAH”

Bir Cevap Yazın