küstüm çiçeğinin yaprakları

dökülüyordu gözlerimden

fer fecir açıyordu

mevsimler değişiyor

kah şal oluyor

soğuk soğuk sarıyor

kah yağmur oluyor

selleri sırtımdan aşırıyor

kah kar oluyor

saçlarımın tellerinde

öbek öbek yerleşiyor

üşüyor

tiril tiril bedensiz ruhu revan

üşüyor

çiçeğim dalından

dalım budağımdan

kırığım hal bilmez canından

düşüyor da

suskunluğum üşüyor

ciğerimden

üşüyor

küskünlüğüm kirpik döken

bahtımdan

soluğumda bıçak sırtı sözler

havayı döve söve

arzı endam ede ede

üşüyor

baharın ortasında

güz gülleri gibi

küse küse

üşüyor

çiçeğim

Sibel Karagöz

Reklamlar

Bir Cevap Yazın