yokluğumun eli ayağı

boğazını tırmalamıyorsa

varlığım tabureni

altından çeker

hiç edilmiş bir içlik

eğreti bir gömlek

gibi dökülür

içten içe bir dönüş

yalnızlığın sıcak nefesi

karşılar aynaların

somut fazında

bir vedadır

soyuta indirgenmiş

elveda

eyvallahlar çeken

sabrın tesbihiydi

taneleri imamesine

boş ol boş ol

diye diye

tek tek

saçıldı

soyuttu sevda

hiç dokunulmamış

somuttu veda

bir hiçe sığdırılmış

eyvallahlarca

hiç yazıldı

eyvallah okundu

birazda dokundu

Sibel Karagöz

Bir Cevap Yazın